Η υπόληψη ενός ατόμου χτίζεται. Χτίζεται μάλιστα αρκετά δύσκολα και παίρνει χρόνο. Χρειάζεται χρόνος και κόπος. Κτίζεις λιθαράκι – λιθαράκι για να κατακτήσεις την εμπιστοσύνη του περιβάλλοντος σου ώστε ο λόγος σου, η άποψη σου να είναι σεβαστή και πιστευτή. Και όταν το πετύχεις αυτό κανείς δεν μπορεί να σε αμφισβητήσει. Προπαντός κανείς δεν μπορεί να στην διαστρεβλώσει. Όταν έχεις χτίσει μία έντιμη προς τον εαυτό σου υπόληψη κανείς δεν μπορεί να την αμαυρώσει και εάν κάποιος προσπαθήσει απλά θα αυτοακυρωθεί. Κανείς δεν μπορεί να κατακρημνίσει την με γερά θεμέλια υπόληψη κάποιου άλλου. Θα ρεζιλευτεί και ο χρόνος θα το αποδείξει.
Δεν σου αρέσει που το ακούς αυτό κυρία μου, ε; Βουλώνεις τα αυτιά σου και φωνάζεις «δεν θέλω να ακούσω», έτσι δεν είναι;
Όχι λοιπόν, θα ακούσεις.
Και τι ακριβώς είναι αυτή η υπόληψη;
Πως την εννοείς εσύ δηλαδή;
Όπως σε συμφέρει εσένα ανάλογα με την περίσταση; Δηλαδή όταν νομίζεις ότι κάνεις το θεωρητικά «σωστό» τότε είσαι η καλή και η δίκαιη; Όταν όμως πράττεις όλα τα παράλογα του κεφαλιού σου τότε φταίνε μόνον οι «άλλοι»; Και πως ξέρεις ότι κάνεις το σωστό όταν το κάνεις; Έχεις την επαρκή αντίληψη σύμφωνα με την κοινή λογική ότι μπορείς να κρίνεις σωστά; Τριακόσιοι σου λένε ότι κάνεις λάθος και εσύ τους θεωρείς και τους τρακόσους, τρελούς. Σου φταίνε όλοι και όλα. Κι όταν σου βάζουν δύσκολα τότε λες ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει, ότι όλοι είναι οπισθοδρομικοί, ότι όλοι θέλουν το κακό σου, ότι σου χρωστάει το σύμπαν. Σκοτιστήκανε οι άλλοι και το σύμπαν να ασχολούνται μαζί σου Κυρία ‘Πάρτα Όλα’. Άλλη δουλειά δεν είχανε να κάνουνε παρά να στέκονται και να θαυμάζουνε το μεγαλείο σου. Με την έγνοια τους για σένα ξυπνάνε το πρωί και με αυτήν κοιμούνται το βράδυ.
Το μεγαλείο της «μανδάμ Σουσού».
Και σου προσβάλανε λες την υπόληψη σου. Γιατί όπως λες, «είπαν» για σένα. Σε κατηγόρησαν. Εσένα την αθώα. Εσένα που ντράπηκε το νερό της κολυμπήθρας όταν σε βαπτίζανε. Η προσωποποίηση του Άγιου Δισκοπότηρου. Η παναγία των δρόμων και εσύ. Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ & Γαβριήλ και εσύ. Οι δώδεκα απόστολοι και εσύ. Η μοναδική. Εσύ όμως τι έκανες για την υπόληψη σου; Μόλις χώριζες από το ένα κρεβάτι, πήδαγες αμέσως στο άλλο σε χρόνο ντετέ για να εκδικηθείς, εκθέτοντας όσους είχαν σχέση με σένα. Μπροστά σε όλους. Απροκάλυπτα. Εσύ δεν υπολόγισες κανενός την υπόληψη. Οι άλλοι δεν είχαν υπόληψη; Μόνον τον εαυτούλη σου υπολόγιζες. Να περνάς εσύ καλά και οι υπόλοιποι να πάνε να……. «@@@@@». Και δεν φτάνει μόνον αυτό. Το υπερηφανευόσουν κιόλας και το παρουσίαζες σαν κατόρθωμα και το εκθείαζες σαν έπαθλο. Η Νίκη η κεφαλοδαφνηνωμένη. Χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος. Δεν άφησες μαγαζί για μαγαζί που να μην εκθείασες και να μην σύστησες τα νέα τρόπαια σου. Κομμωτήρια, καφετέριες, ταβέρνες, μπουζουξίδικα. Με περίσσιο ζήλο. Ο Ναπολέον ο Βοναπάρτης ήταν ταπεινότερος. Ο Μέγας Αλέξανδρος διστακτικότερος κι ο Δον Κιχώτης λογικότερος.
Μα ναι, ας μην το ξεχάσουμε, το έκανες γιατί σε «ώθησαν» να το κάνεις. «Αναγκάστηκες». Το γνωστό «δεν είναι αυτό που νομίζεις». «Δεν είναι αυτό που φαίνεται». Διότι έφταιγαν οι άλλοι. Έφταιγαν οι άλλοι για να μην έχεις εσύ ενοχές. Να αυτοαθωώνεσαι. Όχι ότι είναι κακό βέβαια να αλλάζεις εύκολα κρεβάτι. Μια χαρά είναι. Δεν ζούμε στο ΙΡΑΝ. Δεν υπάρχει αστυνομία ηθών ούτε ζούμε στην εποχή των μαγισσών και της ιεράς εξέτασης. Κάντο όμως με τακτ. Με διακριτικότητα. Όχι με το στυλ «μπείτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μην δίνετε». Να προφυλάξεις εσύ την υπόληψη σου. Εσύ όφειλες να το κάνεις.
Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Εμπλουτισμένη η καριέρα. «Στο βραστό και δεν μαδείς».
Τώρα γιατί σου φταίνε οι άλλοι; Αυτοί δηλαδή που κατηγορείς ότι «είπανε».
Αυτοί «είπανε» αλλά εσύ «έκανες».
Αναρωτήθηκες ποτέ εάν εσύ τους έθιξες με τις πράξεις σου; Αναρωτήθηκες ποτέ εάν εσύ πρόσβαλες την δική τους υπόληψη; Σκέφτηκες ποτέ εσύ την υπόληψη του στενού οικογενειακού σου κύκλου; Αναρωτήθηκες ποτέ το πώς αυτοί αισθάνθηκαν βλέποντας εσένα να παραληρείς σε μια κατάσταση χαοτικού εκστασιακού παρορμητισμού, χωρίς ούτε καν να αναλογίζεσαι τις συνέπειες; Σαν να μην υπάρχει αύριο;
Και τώρα; Αυτοαθωώνεσαι αναμασώντας το γνωστό παραμυθάκι. Ότι «είπανε».
«Λόγια» δηλαδή.
Την υπόληψη μας, την χτίζουμε με έργα και όχι με λόγια Κυρία μου. Και κανείς δεν μπορεί να μας στην αμαυρώσει παρά μόνον εμείς.
Τα σέβη μου.
ΥΓ. Δεν ισχύει για σένα που το διάβασες όλο.
Tags: Αυτοπεποίθηση, Εσωτερικές συγκρούσεις, Χαμηλή αυτοεκτίμηση, Χαμηλή αυτοπεποίθηση