«Για Το Καλό σου» Η έννοια που έχει καταστρέψει γενεές |

 «Για Το Καλό σου» Η έννοια που έχει καταστρέψει ανεπανόρθωτα γενεές ολόκληρες.

«Να ακούς τι σου λέω»,
«εγώ είμαι η μάνα σου και θέλω το καλό σου»,
«να ακούς διότι είμαι μεγαλύτερη»,
«για το καλό σου το λέω»,
«δεν μπορούμε να σου πούμε μια κουβέντα αμέσως τσαντίζεσαι…»
«μην πω κάτι, αμέσως να με κατηγορήσεις» (λέει η μάνα σου).
«εμείς για το καλό σου είμαστε εδώ»,
«εγώ που έχω κάνει τόσα για σένα…»,
«δεν ακούς την μάνα σου, για το καλό σου το λέει»,

Τα ξέρω όλα

«Για το καλό μου, ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου, πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου και είμαι στον θάλαμο εννιά για το καλό μου, στην ηρεμία μήπως βρω το εαυτό μου», λέει στο γνωστό και φιλοσοφημένο άσμα ο Γιάννης Μηλιώκας.

Μα τα ξέρουνε κι όλα ρε φίλε. Δεν υπάρχει ειδικότητα πάνω στον πλανήτη τεχνική η πνευματική που να μην την ξέρουνε. Από την συνταγή γιουβαρλάκια της γιαγιάς μέχρι την φωτοκαταλυτική διάσπαση του νερού για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι μέσα στο ρεπερτόριο των γνώσεων τους.

Για τι θες; Ελληνική κουζίνα; Γνωρίζει.
Κινέζικη; Γνωρίζει.
Για πολιτικά; Γνωρίζει.
Οικονομικά, λογιστικά; Γνωρίζει.
Κοινωνικά, πολιτιστικά; Γνωρίζει.
Ηλεκτρολογικά και μηχανικά; Γνωρίζει.
Για τους καλόγηρους στο Θιβέτ; Γνωρίζει.
Για πυρηνική και κβαντική φυσική; Γνωρίζει.
Για το τι θες να κάνεις στην γαμωζωή σου; Γνωρίζει.
Για το τι δεν θες; Κι αυτό το γνωρίζει.
Για τις γκόμενες να σου δώσει συμβουλές; Γνωρίζει.
Για ότι δεν κάνεις καλά; Το ξέρει πρώτα απ’όλα.

Κι όταν  κάνεις όλα όσα λέει και αποτυγχάνεις σε όλα , τότε λέει «στα’λεγα εγώ», «δεν με άκουγες».

Ενοχές

Κακή η συνήθεια οι γονείς να φορτώνουν με ενοχές τα παιδιά τους. Μεγάλο όπλο το παιχνίδι της ενοχοποίησης. Μεγάλη η δύναμη και η  εξουσία που αποκομίζεται από αυτόν τον ωμό και βασανιστικό τρόπο ψυχικού χειρισμού και πλύση εγκεφάλου ταυτόχρονα. Σου χώνει στο μυαλουδάκι ένα προγραμματάκι που δεν το αποχωρίζεσαι ποτέ. Θα είναι πάντα εκεί για:

Να σου θυμίζει το πόσο άχρηστος είσαι.
Το ότι δεν είσαι ικανός να αποφασίσεις τίποτα για την ζωή σου.
Το  πόσο εξαρτημένος θα είσαι.
Το πόσο ανάγκη θα έχεις τους άλλους.
Το ότι θα πρέπει πάντα να υποχωρείς-παραχωρείς.
Να κρατάς παθητική στάση και
Το να διεκδικείς είναι κάτι ενάντια στα στερεότυπα.

Κι όλα αυτά για το καλό σου φίλε μου. Για να μην παραστρατήσεις και πληγωθείς. Λες και είναι έγκλημα να μαθαίνεις από τα λάθη σου. Να μην εξερευνήσεις, να μην πειραματιστείς. Μήπως και απογοητευτείς. Να ακολουθείς την πεπατημένη. Την ασφαλή και αδιαμφισβήτητη συμβουλή. Εκείνου που τα ξέρει όλα. Να τον δικαιώσεις.

Δεν λέω. Γονείς είσαστε. Ενδιαφέρεστε. Αλλά γιατί μας φορτώνεται με ενοχές; Γιατί σώνει και καλά  εσείς πρέπει να τα ξέρετε όλα και εμείς να είμαστε οι «άχρηστοι»; Γιατί πρέπει πάντα να συμφωνούμε χωρίς αντίλογο και να΄μαστε πάντα τα «καλά παιδιά». Ως γνωστόν το «καλό παιδί» που στην πορεία κατάντησε «άχρηστο», δεν το αγάπησε κανείς. Πάντα «δεδομένο» το είχατε και «δεδομένο» θα παραμείνει. «Δεδομένο» θα το έχουν και οι άλλοι και σαν «δεδομένο» μία ζωή θα το μεταχειρίζονται. Όνομα κανονικό δεν θα δικαιούται. Θα αποκαλείται ο «δεδομένος».  Μετά θα γίνει «ο άλλος», ο «εκείνος», ο «συγχωρεμένος». Ο «έχετε γεια βρυσούλες». Γιατί δεν τον κάνατε να νοιώθει ενοχές μόνον για εσάς που δεν εκπλήρωσε τις ανάγκες σας και δεν ικανοποίησε τα συναισθήματα σας αλλά για τον ίδιο λόγο θα νοιώθει ενοχές και για όλους τους άλλους που θα εμπλακούν στην ζωή του αργότερα. Για όλους θα έχει ο μπαξές. Όλοι θα τον απομυζήσουν  και για όλους θα «φταίει». Αφού θα τον κατηγορούν για όσα δεν έχει κάνει στο τέλος θα του αραδιάζουν και το μαγικό «και φταις». Και θα του μείνει και ο «κεφτές».

«Και φταις» ο ένας, «στα’λεγα» ο άλλος. Έτσι. Κλείστε τον στο θάλαμο 9 για το καλό του λοιπόν μια και καλή.

Να’χαμε να λέγαμε

Η οικογένεια αποτελεί το πρωταρχικό σημείο αναφοράς για ένα παιδί. Είναι ο πρώτος και αναμφισβήτητος δάσκαλος που θα εμπιστευτεί. Είναι το πιο σημαντικό καταλυτικό πεδίο που θα αναπτύξει σχέσεις εμπιστοσύνης με τον εαυτό του και τους άλλους. Δεν έχει την εμπειρία της διάκρισης του σωστού και λάθους. Βρίσκεται στην διαδικασία της πλάσης του χαρακτήρα του. Οπότε καλές και οι συμβουλές. Φυσικά και είναι καλές οι συμβουλές. Καλά είναι και να ακούς. Δεν είναι και όλες οι συμβουλές του «πεταμού». Αλλά  εσύ σαν γονέας να είσαι πράγματι γνώστης όταν την δίνεις. Και όχι απλά από συνήθεια για την επιβολή πειθαρχίας. Η για να κάνεις τον έξυπνο. Η για να καλύπτεις τις «συνεξαρτητικές» σου ανάγκες. Μεγάλη υπόθεση αυτή η συνεξάρτηση.

Στην προκειμένη περίπτωση το μήνυμα που επιθυμεί  ο γονέας  ακόμη κι όταν είσαι ενήλικας να σου περάσει είναι το πατριαρχικό:

«με έχεις ανάγκη», «δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς εμένα», «εγώ είμαι το παν για σένα», «χωρίς εμένα είσαι απλά ένα λάθος», «εγώ σε έφερα στην ζωή άρα μου ανήκεις» ή την συνθήκη εκβιασμού «τόσα που έκανα για σένα θα μου το ξεπληρώσεις». Σε κάποιες εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να εννοεί «δεν θα πληρώνω εγώ τις μαλακίες σου». Το τελευταίο προδίδει γνώση γι αυτό είναι σπάνιο.

Έλα όμως που το πραγματικό μήνυμα είναι «συνεξαρτητικό» και αφορά τον ίδιο τον συμβουλάτορα και αφορά όλες τις ηλικίες!

Και είναι το εξής :

«έχω ανάγκη να δίνω συμβουλές διότι αλλιώς νοιώθω άχρηστος», «αν δεν περνάει η γνώμη μου νοιώθω άχρηστος», «αν δεν σε έχω υπό τον έλεγχο μου αγχώνομαι και δεν είμαι καλά», «αν δεν έχω γνώμη για όλα, είναι υποτιμητικό», «αν δεν ασχολούμαι με σένα νοιώθω κενό», «πρέπει πάντα να δίνω συμβουλές διότι ο άλλος τις χρειάζεται αλλιώς δεν θα το συζητούσε μαζί μου», «είμαι πάντα σωστός», « για να νοιώθω καλά πρέπει να με έχουν πάντα ανάγκη», «πρέπει πάντα να βοηθάω με κάθε κόστος διότι το έχω ανάγκη».

Τα πραγματικά μηνύματα που εκλαμβάνει ο συμβουλευόμενος σαν μικρό παιδί είναι:

«Δεν πρέπει να στενοχωρήσω τους γονείς διότι θα μου έχουν μούτρα», «Εάν στενοχωρηθούν θα φταίω εγώ», «χρωστάω τα πάντα σε αυτούς άρα δεν διεκδικώ διότι τους στενοχωρώ», «αν και διαφωνώ πρέπει να υπομένω και να παραχωρώ», «το να στενοχωριέμαι δεν έχει σημασία αρκεί να μην στενοχωρώ τους γονείς», «οι γονείς έχουν πάντα δίκιο άρα είμαι λάθος».

Κύριε Ελέησον, Αλληλούια.

Θεός χωρέστον το συμβουλευόμενο.

Κάπως έτσι καταστράφηκαν γενεές επί γενεών φίλε μου. Εάν σε κατακλύζει το συναίσθημα της «αυτοαμφισβήτησης» όταν διεκδικείς κάτι, αν φοβάσαι την αποτυχία, εάν νοιώθεις ότι πρέπει να «απολογηθείς» κάθε φορά που έχεις την υποψία ότι δεν ικανοποιείς τα «θέλω» του άλλου, τώρα ξέρεις και την αιτία.

Και εις άλλα με υγεία.